سلام هر چند دیر و با تاخیر

سه هفته پیش مجموعه شعر ریواس سیب سعدی از جناب اقای یعقوب زارع استاد دانشگاه ازاد شهرستان شهربابک منتشر شد  ارزوی موفقیت هر چه بیشتر ایشان را در تمام امور زندگی از خداوند منان خواستارم و امیدوارم این مجموعه  شعر مورد توجه شاعران و شعر دوستان عزیز قرار بگیره:

 

مر ا به خانه ببر خانه جای آرامی است       

    نگاه روشن ریحانه  جای آرامی است

برای من که نمی ترسم از کسی جز خویش

کنار ساغر و پیمانه جای آرامی است

مرا به وسوسه ی خوب شعر برگردان

همان فضای صمیمانه جای آرامی است

اگر چه سنگ به دستند اهل کوچه ی شعر

برای شاعر دیوانه جای آرامی است

دلم گرفته ازاین کوچه های تو در تو

مرا به خانه ببر خانه جای آ رامی است

 

                                                                               یعقوب زارع ندیکی

 

 

سکوت

سایه

سیاهی

کلاغ قصه ی تو ...

قار قار می خندم به تولدم

و پدرم که چه احمقانه خفه کرد!!!

خودش را در من

سکوت

سایه 

سیاهی

کلاغی قالب پنیری نون ماستی و خانه ای که

شبیه نیست

به هیچ دخمه ای...

دوباره

خندیدن که ندارد 

سیاهی رنگ تمام دوستداشتن های من

تنها یادگار مادرم

رنگ چادرش

روی تنم..

تو اصلا کجای داستان بودی که من

کلاغت شدم و...

سکوت

سایه

سیاهی

تصویری از من

نقش قبری که تو نقاشش شدی.

 

                                                     مداد بی رنگ

سلام هرچند با تاخیر این چند وقته سرم شلوغ بود و اتفاق مهمی که تو این شلوغی افتاد برگذاری سالم انتخابات انجمن ادبی با همکاری اداره ارشاد بود و من وظیفه خودم می دونم که از همینجا از تمام دوستای خوبم که شرکت کردند در برگذاری انتخابات تشکر میکنم وخدارو شکر که اوضاع انجمن هر روز بهتر از دیروزش.

و اما:

در شبی که زخهمهاش از دل ستاره ها قطره   قطره

شهاب می شوند

من در انتهای هیچکس ایستاده ام  

تو

تمام تنهایی مرا پرسه می زنی

و فراموش کردی شانه هایی را که برای هق هق دخترانه ت می لرزید

و فراموش کردی انگشتانی را که لابه لای موهات غزل می بافت

و

فراموش کردی خدا را که قسم دادی در آغوشت

چه سخت بود !

ایستاد

تماشا کردم                تو اما.....

فراموش کردی مردی را که در انتهای هیچکس

شعر می خواند .

۲)

 وقتی که تو دروغ میگویی

گوسفندهای مرا گرگ می برد

من نی میزنم تنهاییم را با چشمانی بسته

با این همه اما ....

هیچ میشی به ساز من نمی رقصد.

سلام خدمت تمام دوستای گلم این هفته پنجشنبه ۱۸خرداد هم جلسه نقد شعرمون در شهربابک برگذار شد و خدار و شکر هر هفته داره بهتر میشه و من امیدوارتر .

انتخابات انجمن قرار اول تیر ماه انجام شه من دوسدارم کسایی انتخاب شن که برای شعر شهر بابک  مفید باشن. واما شعر

 

پس از بازی با واژه های تلخ وشیرین

با ضمیر تو بازی میکنم

از تو ضمیر من میسازم

پازل نازک چهره ات را اهسته بهم می ریزم

از دایره ی ظریف صورتت              مثلثی میسازم معکوس

انگاه

با جسارت تمام تورا

خدا می خوانم

سلام خدمت تمام دوستای خوبم این هفته هم(پنجشنبه  چهارم خرداد نود و یک) خدا یاری کرد تا جلسه شعر خوانی و نقد شعرمون برگذار شه واز لحاظ کیفی هم یه پله بالاتر از هفته گذشته بودیم خدار وشکر .

حالا شعر از خودم:

بازار سیاه و

دخترکان دست فروشی که...

می رقصند

لب سرخ گوری          تنگ.

 

                                     مداد بی رنگ

رد پای خونین خدایان است‎ ‎ لبهای دخترک. ‏ عبدالسلام بلوچ زاده

دشوار است کشیدن صدای تو

نقاش لبخند هایت می شوم

 

                                   مانا(زاهدان)

من

کودکی که

گم کرده ام دستهای تو را

وتو               که رها کردی

من

وتمام دلتنگی ماهی ها را در تنگی کوچک

حالا

ما       ما هی ها

باز هم تنها.

 

                                             میثم نصیری(شیراز)

سلام. 28ارديبهشت 91 دومين جلسه نقد شعر در انجمن شهر بابك با همت و ياري دوستان برگذار شد.

و تعداد شعرا اين هفته از 30 نفر هم گذشت و اميدواريم كه همچنان روند موفقيت آميز و رو به رشدي داشته باشيم.

من ازين هفته تصميم گرفتم هر هفته يكي از اشعار دوستاي شاعرم(شهربابك) تو وبلاگ بذارم.

تو خيلي عجيبي تو بد جور خوبي             اگر چه كمي تند و مغرور  خوبي

به كوري چشمم مي ارزد جوابت               دوباره بگو چشم تو كور  خوبي؟

به دستان روباهي من بفهمان                  كه تو مثل يك خوشه انگور خوبي

مرا  زير پاهاي خود  له نكردي                  سليماني و با من و مور  خوبي

اگر چه همه تا سر كوچه خوبند                تو با من ولي تا لب گور خوبي

قسم ميخورم كه به كرمان نيايم              نيا شهربابك تو از دورر  خوبي.   

                                                                                                

                                                                                         علي اسدي

ودوباره       دلم گره ميخورد

به هواي روستايي

كه

بوي دود ميدهد

امروز...........!!!!

دهان مردانش.

قدمهایت را آهسته بردار

شاید

زیر پایت آرزوها.............!!!!

له شود.

سلام. پنجشبه 21اردیبهشت ۹۱ موفق شدیم با همکاری بچه های باذوق انجمن شهربابک اولین جلسه رسمی نقد شعر را برگذار کنیم باحضور بیست وچند شاعر.

انجمن شعر ارشاد شهربابک همیشه گرم و پر شور بوده اما مدتی بود که فقط شعر خوانده میشد و از نقد و نظر خبری نبود ایشاالله ازین به بعد شاهد حضور بیشتر بچه های شاعررررررررر در انجمن باشیم.

و آغاز شدم

با صدای شکستن دلی که.....!!!

هیچ وقت نداشتم.

برای گناه آفریده نشده بود!!!

تو

فریبش دادی

 

 

پسری که امروز ادم نیست.

کنار سرخی سیب اگر نمکدانی بود .....!!!!!!!

من

امروز شوری چشمانم را نمیچشیدم.

مرا گم می کنی در نقش دستاویز چشمانت    

غزلهایم همه از یک طرف ، لبریز چشمانت

 

همین حاتا فراموشم بکن یا مثل هر فردا

پرستش کن مرا تا غربت پاییز  چشمانت

 

بیا شب زنده دار ندبه ی لبهای سردم شو

که می ترسد دلم از روز رستاخیز چشمانت

 

طلوعی کن میان خستگی های نگاه من

مرا پر کن از آن ارام شورانگیز  چشمانت

 

اگر چه می روی شرمنده ام ،چیزی ندارد دل!

به جز دست دعا بر غارت چنگیز چشمانت.

 

                                                             (ثریا)

 ابر سیاه بارانی

همچنان نعره زنان

در آسمان می گرید!

هنوز هم بی تابانه

متلاطم

دریاست.......

 

 

                                     محمد علی حسین زاده گان

گر بدهم دل به تو دیوانه شوم      گرپا کشم از کوی تو بیگانه شوم

تکلیف دو کار با تو چیزاست بگو     گر شمع شوم چگونه پروانه شوم

 

نامجوی کرمانی

طوفان 

صاعقه 

باران

شبی سخت ترسناک است

مچاله شده 

                  می لرزد

چادرش را باد __  میرباید

****

تولدم را به یاد اوردم 

انگاه که زنی 

سیاه چادر را بر سر کشیده

در باد 

می رقصید

و... 

نکبت امدنم را 

نه !!

هیچکس    نمی خندد

****

کودکی در حال شماردن سنگهای گورستان 

پیر می شود 

طوفان 

صاعقه 

باران 

روی اخرین سنگ نوشته 

شاعری 

کودکانه   می خوابد

                                                         مداد بی رنگ

می اید این روزها صدای شکستن

قلمهایی  که

پاورچین پاورچین روی کاغذ هاتان

به سمت غروب -- سپید می شوند

***

مردی این این حادثه را فریاد می کشد

که اخرین کلمه

در دهانش لال --- می ماند

***

اکنون که نبض قلم شماره می رود

ومغز استخوانش میسوزد

قلمهایم را استخوان بتراشید

برای نوشتن

حرفهایی که در زندان حادثه

به یادگار مانده

و

نقاشی کنید پنجره ای

رو به افق

که در ان

غروب بر اسمان عزادار می گرید

واین شاید

اخرین خط خطی های  قلم

می شکند

                                                               مداد بی رنگ

از کاجها که بالاتر نمی پری 

تا اسمان هم که بالا نمی روی

پس تعجیل مکن

بگذار ابرها 

گریه سر دهند

ان وقت با 

رنگین کمان روز 

                  به ابرها می رسیم 

من هم کنار تو 

                  خورشید را بوسه می زنم

                                                             فیروزه فیروزکوهی